Saya menyaksikan sepenuhnya kes ini dibentangkan di mahkamah selama tiga hari. Jelas sekali tiada sebarang bukti yang menyokong tuduhan wanita ini. Tiada saksi melainkan beliau. Tiada jeritan yang didengari oleh jiran. Kes beliau tidak logik dan bercanggah dengan laporan polis. Hatta wanita ini hanya mengenalpasti ‘perogol’ dengan pakaian singlet hitam.

Bagaimana beliau tidak dapat mempastikan bahawa kawan saya bercermin mata, mempunyai tattoo di lengan, berjanggut dan berkasut hitam? Sedangkan kalau beliau dirogol tentu jelas bagaimana penampilan perogol? Bahkan tidak ada kesan luka atau lebam pada wanita ini apatah lagi kesan semen pada organ sulit. 3 orang ahli kongsi gelap tidakpun tampil sebagai saksi. Sebaliknya, yang tampil ialah bapa saudara wanita tersebut.

Saya tidak faham bagaimana sistem kehakiman Amerika ini membuat keputusan yang salah dalam suatu kes yang begitu jelas sekali. Benar bahawa sebelum beliau masuk Islam, beliau terlibat dalam kumpulan kongsi gelap dan terlibat dalam beberapa kes serius. Tapi itu cerita lama. Tak tentu pasal beliau diheret ke penjara dan terpaksa melepaskan seorang isteri yang hamil 3 bulan bersama seorang anak perempuan berusia 9 bulan. Selepas ini, rekod jenayah beliau akan menunjukkan label sexual offender. Innalillah…

HOWEVER, I have been flipping through various books lately. Kept myself busy with numerous activities of tarbiyah/ta’dib nature. The summer travels burned my wallet, so I’ve also been busy with several website projects to refill my bank account.

Kakiblog and all my other sites on this same server was recently hacked, likely due to an outdated Joomla! installation I had in one of my directories. Speaking of Kakiblog, I do not have the energy nor interest to sustain it. Likewise with my other group blog, Ansarullah.

But no, somewhow during the most interesting and tumultuous of times, I have lost much interest in American politics and economy. I did not register to vote for the elections this time around as I did in the previous mid-term elections. Don’t ask me why, too many things are going on in my life right now.

Huh?! [Cuak... boleh ke ni?]

Tapi katanya dia sentiasa di sisi. Tak perlu risau. Tapi ada syarat…

Kena kahwin Kak Sen sebelum balik!!!

Dia berlawak atau serius, saya tak tahu. Kita tunggu dan lihat. Yang pasti, saya nekad nak sempurnakan tarbiyah dalam sebulan at all cost.

Tarikh keramat untuk cecah 1,500: 24 Ogos 2008

Kalau tiada aral melintang, insha Allah lagi 2 bulan nanti saya akan keluar berlayar. Doakan saya temui mutiara yang dicari-cari. Harap-harap kapal tak karam tengah lautan. Tapi takpelah kalaupun karam, masih boleh berpaut pada pelampung…

OK, time to get serious!

Sebaik dibentuk komiti, peringkat pertama dalam proses membentuk program pengajian Islam ialah membuat survey terhadap peer institutions. Hal ini khususnya merujuk kepada jabatan Divinity School (hanya wujud di universiti swasta) dan juga Near Eastern Studies di universiti seluruh USA. Selain itu, perlu ditinjau proses pembentukan lain-lain program terbaru di universiti (dalam kes saya ialah program pengajian Latino yang baru dibentuk kira-kira setahun lepas).

Kemudian, peringkat kedua ialah membincangkan perolehan tersebut bersama Majlis Perwakilan Pelajar, para fakulti di jabatan-jabatan relevan seperti Religion, Arabic, Anthropology, History, Sociology, Political Science dan Journalism, dan juga pihak pentadbiran.

Hasil perbincangan saya dengan pihak pentadbiran, saya dapati langkah seterusnya ialah mengumpulkan para ahli fakulti untuk merangka program. Dean tersebut berkata, ultimately, fakulti sahaja yang punyai autoriti dan pihak pentadbiran tidak boleh masuk campur (ini bertujuan untuk memelihara “academic freedom”).

Sekarang saya berada di peringkat ketiga ini. Agak rumit. Pertama kerana universiti saya kehilangan 2 professor Muslim yang seorang itu (sejarawan) akan berpindah ke UMich manakala yang kedua (ahli falsafah) dirampas oleh Columbia. Mereka berdua dan 3 orang lagi boleh saya anggap “rakan kamceng”, teman-teman kopi belaka. Saya tahu mereka ini kalau tidakpun Muslim, sekurang-kurangnya mereka sangat terbuka dan menghormati masyarakat Islam. Merekalah yang setakat ini menyokong usaha ini. Tambah malang, dari 3 yang tinggal itu, seorang daripadanya on academic leave mulai tahun depan.

Setelah berbual dengan salah seorangnya, kami berdua terasa agak pesimistik. Setakat ini. saya hanya melihat 2 pilihan. Pertama, mengambil risiko menjemput professor-professor yang saya tidak kenali fikrah mereka untuk tolong membentuk program pengajian Islam ini. Risikonya ialah, memandangkan mereka tidak memahami agama Islam dan kemelut umat Islam, barangkali struktur program yang mereka rangka dan professor baru yang akan mereka recruit untuk mengajar subjek Islam sifatnya boleh jadi antagonistik terhadap Islam.

Pilihan kedua ialah untuk menamatkan usaha ini prematurely. Bersambung…

Nota kaki:
2 program pengajian Islam terbaru: Stanford University Abbasi Program in Islamic Studies dan Duke Islamic Studies Center